15 augustus 2017

Woensdag 09 augustus 2017 tot en met Dinsdag 15 augustus 2017:

Woensdag 09 augustus juli 2017; Zabljak:
Bittere pil(z):
Ha, een boleet. Gevonden door het vrouwtje in het bermpje van het weggetje naar het kloostertje van het nonnetje. Die gaan we oppeuzelen. Maar eerst bakken. Rade keurt ‘m af vanwege blauwkleuring van het vlees nadat hij de hoed gebroken had. Maar dan ken je mij nog niet. Dit is een typische omeletboleet en dat zullen we eten ook. Tien minuten later ligt boleet compleet met omelet in de vuilniszak. Volkomen oneetbaar, ’t was een bittere boleet, Rade had gelijk.

De ‘strategische’ plek bezorgde ons een slechte nachtrust. Late binnenkomers, vroege vertrekkers, nachtbrakers en ochtendpissers sterk vertegenwoordigd voor de ingang.
De camping, Kamp Razvrsje, 250 meter berg opwaarts heeft mooiere plekken en lijkt een stuk rustiger, waarschijnlijk omdat de entree alleen middels een 25% steile helling te bereiken is. De eigenaar, Micha, nodigt ons uit op zijn domein met 20 nieuwe douches, of de volgende keer, als hij hoort dat we al beneden staan. Een kwartiertje later staat Gele Griet tussen zijn appartementen complex Razvrsje en Durmitor bos.
De blonde medewerkster uit Servië noteert onze gegevens, trakteert ons op koffie en int de eerste nacht en 24 pakjes thee met kruiden uit het park . Ze zucht, want ze is druk, ze is seizoen werkster zegt ze in hoog Duits, en alleen, haar zoons zitten thuis en Micha is zeker niet haar man, hahaha. Wij sussen, blussen, temperen en kietelen, doen een ‘schnaps’ en zijn voor altijd in haar hart.
Vanaf onze plek is het 20-25 minuten lopen naar het zwarte meer in Durmitor park. Behoorlijk stijgen en dalen door een naaldbos met wilde aardbeien en frambozen en een meer, groot, helder en verkoelend. Het is wel jammer dat de mens ook hier weer zijn enorm vervuilende stempel achterlaat.
Terug bij de truck stappen we op de motorfiets naar Zabljak voor de nodige boodschap.

Donderdag 10 augustus 2017; Zabljak:
Ook hier nachtbrakers en ochtendpissers maar dan in de gedaante van koe en hond.
Het reclame onderdeel van Micha, ben ik vanochtend gaan uitproberen. Aan het eind van de steile weg, schuin tegenover GG, staat een gebouw van ongeveer 12 bij 5 meter. Binnen zijn tegen iedere lange zijde 10 doucheruimtes gemaakt, in het midden, over de zelfde lengte staan 20 wastafels en op de kopse kanten van deze ruimte hangen bij elkaar 6 boilers. De doucheruimte zelf meet 1 vierkante meter, bevat een wc, een bidet en een douche met putje. Van de 6 boilers zijn er 5 niet aangesloten slechts één grote staande boiler, gister nog geïnstalleerd, is werkzaam. Eenmaal de douche gevonden die warmwater produceert, een douchekop en/of slang heeft, blijkt de deur niet op slot te kunnen. In de hoop dat mijn slippers voor de deur de juiste signaalwerking hebben, inspecteer ik, voordat ik er onder ga, de ruimte. Haren in het putje, wc met inhoud, een afvalemmertje zonder deksel en bidet met cementklodders. Met mijn ogen dicht en niet meer plek innemend dan hoogst noodzakelijk toch een schoon en fris gevoel.
Ook schoon en fris is ’s middags de motorfiets maar helaas is hij tijdens de schoonmaakbeurt gedonderd, koppelingshendel los, vastgezet met tie-wrap, HC niet blij.

Vrijdag 11 augustus 2017; Zabljak:
Vandaag is een bijzondere dag. Natuurlijk is elke dag in zichzelf bijzonder. En dan bijzonder in de zin van ‘zeldzaam’ of ‘uniek’. Het is bijvoorbeeld maar 1x 11 augustus 2017, dus dat bedoel ik niet. Vandaag is bijzonder omdat zich vandaag een aantal zeldzame eigenaardigheden voordoet die tezamen de toets der normaliteit aan de spreekwoordelijke laars lapt. Ik zal ze hier onder in willekeurige volgorde behandelen.
- De getalsrecuctie van vandaag bedraagt: 1+1+0+8+2+0+1+7=20=2. En dat klopt want wij zijn vandaag met zijn tweeën hier in Griet in Montenegro bezig aan onze reis.
- Vandaag einde dag is het, uitgedrukt in maanden, precies een half jaar geleden dat wij Griet bestegen op weg naar het Zuiden (en verder); dat was namelijk op 12 februari 2017. Een half jaar geteld in maanden, in dagen kom je op 181, dus nog geen half jaar, en in weken uitgedrukt zitten we op 25,86, ook geen half jaar. Dus.
- Vandaag treedt Bryan Adams op in Middelkerke.
- En, vandaag 28 jaar geleden, is de dag die wij destijds bepaald hebben als zijnde de begindag van onze gezamenlijke levensonderneming.

Zaterdag 12 augustus 2017; Zabljak:
Het is bewolkt en de temperatuur ligt beduidend lager dan voorgaande dagen. We wandelen naar Zabljak en weer terug.
Met Jip en Rom gefacetimed, altijd fijn.
Voor vanavond eten in het restaurant van de camping. We hebben om 6 uur gereserveerd want het is druk, 34 Tsjechen die later Nederlanders bleken moesten van vis en worst worden voorzien. Wij ook want meer keus is er niet. Onze blonde vriendin
voorziet in limonadeglazen met wijn, brood, een bord met twee gefrituurde forellen, koolsla en een bord met gemixt vlees bestaande uit worst, karbonade en gehaktrolletjes, veel meer dan wat de groep krijgt. en dan ook nog een schnaps van het huis, we staan er goed op. Ze loopt de benen uit haar lijf want keuken en restaurant zit niet aan elkaar, het restaurant staat boven op de berg en keuken ligt daar 50 meter onder. Om 7 uur komt de groep aan tafel en HC kan het geploeter niet meer aanzien en gaat helpen de laatste vier soepborden zijn voor hem.

Zondag 13 augustus 2017; Zabljak – Foca:
Via de ‘grote’ weg naar Foca in Bosnië Herzegovina. In Zaborje gestopt voor koffie, kippensoep en sandwich. We blijven hangen, ze hebben naast het restaurant een omheinde ruimte waar we kunnen staan, á 10 euro per nacht. De eigenaars, een Montegrein en een Engelsman zijn trots. De Engelsman, Colin, laat zien hoe we kunnen lopen voor een ‘stunning vieuw of the canyon’. Wel even oppassen voor adders en wolven, maar laatst genoemde zijn erg ‘friendly’. Inderdaad een mooie wandeling met mooi uitzicht, geen wilde dieren en geen paddenstoelen. Wel dode dieren zoals een vos en een egel en levende huisdieren zoals loslopende paarden, koeien en honden.
Een redelijk rustige nacht.

Maandag 14 augustus 2017; Zaborje - Foca:
Om half 10 zijn we op weg naar Foca, een tot halverwege vlekkeloze – en schitterend mooie trip met ongelofelijke blauwe stuwmeren en adembenemende bergpartijen. Ik ben erg blij dat we niet de kortere P14, one of the most dangerous roads, door Durmitor, hebben genomen. Iets voorbij Pluzine sluit deze aan op de E762, waar wij op rijden, en een blik op de weg werpend, zag het er behoorlijk krap uit. De aankomende 23 kilometers lopen langs rivier en stuwmeer PIVA aan de linkerzijde en het bergmassief PLANINA aan de rechterzijde. Daar waar we niet langs de berg kunnen, gaan we er doorheen, door uitgehouwen tunnels, niet heel breed en hoog. Zo’n 10 kilometer voor de grens als we net uit de dertigste tunnel komen, passeren we twee witte Jeeps met bovenop een raftingboot. De eerste jeep passeert zonder problemen maar de tweede gabber gaat om onbekende reden opeens naar het midden van de weg, volgens HC was hij boos en wilde hij ons laten weten dat we te veel op het midden reden, ik dacht dat hij wilde inhalen en op het laatste moment daar vanaf zag. Hoe dan ook door deze actie ramt hij met zijn boot onze zijspiegel naar binnen die vervolgens het zijraam verbrijzelt. De knal is enorm en voor we goed en wel beseffen wat er is gebeurt, ligt de hele cabine vol glas en is de tegenligger met dezelfde snelheid doorgereden. Gelukkig is er juist na deze tunnel een grote plek waar we GG kunnen parkeren en de schade kunnen opnemen. Afgezien van de schrik en wat kleine snijwondjes zijn we allemaal ongedeerd. De houder van de zijspiegel is verbogen, de spiegel zelf ligt verbrijzelt aan mijn kant op het dashboard en het raam aan HC zijn kant ligt volledig in brokken en splinters verspreidt door de cabine. De eerste reactie is schelden dan volgt opruimen, koffiezetten en verzekeringsman bellen. We kunnen hem helaas niet meer melden dan wat er gebeurt is en welke schade we hebben opgelopen, geen nummerbord, geen nationaliteit, jaha we hebben wel een Dashcam maar geen elektra.
Tot de Montenegrijnse grenspost gaat het, op een bijna klem gereden Audi na, prima, over een weer gammele houtenbrug, van 3 meter breed, (we worden er niet meer warm of koud van) bereiken we de grenspost van Bosnië Herzegovina. Maar voor het loket van de Douanebeambte gaat het mis, bij overdragen van de documenten blijkt dat de groene kaart per 1-7 verlopen is, we mogen Bosnië Herzegovina derhalve niet in. We melden dat we wel verzekerd zijn, niet in het bezit van het nieuwe document omdat de verlenging tijdens onze reis viel en de verzekeringsagent gebeld kan worden, gefaxt of middels email bereikt kan worden. Het bomt hem allemaal niets we moeten het document hebben of omdraaien. Na lang smeken zijn er nog twee opties:1) aldaar een verzekering kopen á 100 euro voor 3 dagen maar de desbetreffende man is er niet of 2) al het geld wat we hebben aan de beambte doneren liefst ergens tussen gestoken, i.v.m. al de camera’s. Terwijl ik in de Truck op zoek ga naar geld, blijkt de verzekeringsman toch zomaar wel aanwezig en verzekert ons voor 7 dagen voor 47 euro met daarbij ook nog wat zinnige tips betreffende de aanrijding en het verloop van onze reis door BH. Later hoorde ik van HC dat in mijn afwezigheid een politieagent het douane kantoor betrad en de beambte als een blad aan de boom omsloeg.
We vervolgen onze reis naar Foca waar we hopelijk de camping treffen die zo goed is als staat beschreven op de campersite. De rode weg ernaar toe belooft niet veel goeds, een bijna eenbaansweg langs de afgrond, omdat de zijkanten niet geasfalteerd of weggeslagen zijn. Iets voor Foca wordt het beter, het tankstation is hyper modern en de Camping met eigenaar Branco is top. Hij regelt bij zijn zwager een nieuwe spiegel en waarschijnlijk ook een nieuw raam. Morgen weten we meer.

Dinsdag 15 augustus 2017; Foca:
Een nacht met een gaatje zou, mamma gezegd hebben. Dromen van rondvliegend glas, van een truck die het ravijn in stort, van een handgemeen met jeeprijders en om de haverklap opvliegers, HC vergaat het niet veel beter.
Om 10 uur staat Branco en zwager met een nieuwe spiegel en wij met dikke ogen naast GG. De spiegel is niet elektrisch zoals de vorige, maar dat systeem deed het toch al niet, hij is redelijke geprijsd en we mogen zelf monteren. Er is na wat heen en weer bellen ook een raam geregeld, zelfde concept, morgen in te brengen.
Rom heeft ons verzekeringsbewijs gevonden en stuurt deze per expres naar de camping. Zo lijkt het dus bijna als of er niets gebeurd is, hoop dat dit ook in een betere nachtrust resulteert.